MAHVASH همه جا

بسمه تعالی

پرستوی وفا

اثر: استاد دیندار (کامران)

می کشیم از تو جفاکیش جفا  دم نزنیم

 که نمانده است تن و  روح  دگر پیرهنیم

چنددم می زنی ازحسن فلک پرورخویش

حال  ما  بین  که  افسرده   و  بیمار   تنیم

نیست   احساس  کبوتر  دل  پر  کین  ترا

ورنه  در  دام  تو افتاده و دور از و چمنیم

ما   پرستوی    وفائیم     بر   آنیم    کنون

که   نظر  بر  تو   کاشانه  عشقت  فکنیم

عقل زد طعنه چرا جامه کفن شد به  تنت

ما  شهیدان   فراقیم   که   خونین   کفنیم

از  ازل   دل  بتو دادیم  که مشتاق توأیم

صبرم از هجر  مفرمای که  ما  ممتحنیم

عقل  گفتا  که  منه  گام  در این  دام بلا

چه توان کرد که ما عاشق مشک وختنیم

همچو    کامران  حزینیم  و  گرفتار بلا

                                     زانکه در عشق تو آواره دشت و دمنیم

غزل سبز       

اثر: استاد دیندار(کامران)

بعد ازین  خیمه  به  کاشانه دلدار زنیم  

  تا که   از گلشن او برگ  و صالی بکَنیم    

ما  نه آنیم که مغلوب  فراق تو  شویم    

  بشکند شانه اگر شانه  به زلفت نزنیم     

  ما  بت  کبر  و  منیّت  به شکستیم  کنون      

     نه خلیل الهیم ایدوست ولی بت شکنیم        

گرچه صاحب  نظرانیم   پریشان ز  غمیم     

  خبر  از خویش نداریم   که بی خویشتنیم      

همچو خورشید جهانتاب به هر بام ودریم   

 دست ما  گیر که  آواره   دشت  و   دمنیم  

  قامت   سرو    رسای  تو   برازنده  ماست   

         جامه ای بهر تو  از   تار   دل  خویش    تنیم            

 نکَنیم  از   گل رخسار  تو  ما دل که  کنون   

      در سر کوی   تو شوریده  چو مرغ  چمنیم         

  طاقت  صبر    نداریم  که   بر   خود  نگریم      

       زان که در عشق تو   آواره و  دور از وطنیم         

  عده ای دم زند از جاه جهان گستر خویش 

 وه  چه    کوته   نظرانیم  که  در  بند  منیم

             غزل    سبز    سرودیم      چو    کامران     کنون 

             می خوردغبطه شکر وه که چه شیرین سخنیم                                        

                 بسمه تعالی                                       

استادرحیم دیندار(کامران )

 غزل   درد 

بیتو ز  فراقت   همه   دم   زار   بگریم

بیروی  تو من  با  غم   بسیار    بگریم

  هر دم  گذری  باز  تو  از  کوچه اوهام

من به خال لبت ای دوست

گرفتار شدم

غزل   معروف   عرفانی   امام خمینی

فرستنده :حاج آقا فتح اله محسنیان

من به خال لبت   ای دوست گرفتار   شدم

چشم بیمـار تـو   را    دیـدم  و    بیمار شدم

         یانور              

کعبه عشق

اثر :استاد دیندار (کامران)                                                                      
                                       

داده  لطف ازلی جان مرا  بال و  پری  

                               که ز   در و ازه   قرآن   نمودم   گذری

این همان کعبه  سبز  است در  این  ملک کیان 

                           که کند طایر جان در  چمنش نوحه گری

این همان  جنت حق  است و  یا باغ ارم    

                   که در او جلوه  نما  گشته  چنین  حور و پری

این همان  شهر  خدا  خطه شیراز  بود   

                           که بود مامن  هر  عاشق و  اهل نظری

این   زیارتگه   رندان   جهان  حافظ  ماست   

                         که به بزم  هنر و  شعر   بود  چون  گهری

کلبه سعدی عشق   است  و  یا  خلد   برین   

                           که  بود  طایرش  از عالم  و   ملک  دگری

نقش طاوس  چه پر  نقش  و پر آواز بود   

                           دهد   از   روضه   رضوان   الهی   خبری

شه  چراغ تو   بود  جلوه ای  از  آیت نور 

                         زانکه زوار  بیافکنده در آن شور   و شری

گشته  خواجوی  تو  در  کوه  ادب صدر نشین  

                           پشت     دروازه   قرآن   کند  جلوه  گری

جعفر آباد   و    مصلی    تو   و   رکناباد   

                       هر یکی  هست  نکو   منظر   ملک   بشری

تخت   جمشید    تو  آئینه   تاریخ   بود 

                     که حدیثش  شده  در  عالم  هستی  سمری

هست آن  کوه  بابا کوهی تو  معدن راز  

                     که در او  گشته  نهان  عارف  شوریده  سری

نتوان  گفت   ز  بازار  وکیلت   سخنی  

                                 عم  تاریخی  او  کرده  زمان  را سپری

خانه عرفی و  قآانی و  شوریده  تویی  

                                هم  وصال  تو  سروده  سخن تازه تری

پارک   آزادی   تو  برده   قرار  از  دل ما    

                            الحق  ای شهر  صفا  منظر  اهل  بصری

گفت کامران مرا طایر شیراز چنین                                                             

     که تو از جرگه مایی و زاهل هنری                                      

هارا گئددین   

غزلی از: استاد کامران         

ای نازلی صنم    آی  ده لی  جیران  هارا گئدون

 سنسیز    کونولیم       ایلیر   افغان  هارا گئددین

سنسیز   داها      میخانه   ده     پیمانه   دولانماز

جانیم   سنه  ا ی  جان اولا  قوربان هارا  گئددین

گل سئوله نه دن شامی  غمیمده    اوفول ائدون

سئولر      کونولیم     ای     مه  تابان هارا  گئددین

هیجرون      گوزلیم  آغ     گونیمی   ایله دی  قاره

ای  راحت   جان   شمع   شبستان   هارا   گئددین

گولزار      وجودیم          ده      أسیللر       قارا   یئللر

سنسیز    منه   غم    ایله دی   طوفان   هارا  گئددین

گلدیم     گوزلیم      کویوه      گوردیم      اثرین       یوخ

کونلوم دیل آچوب سئوله دی ای جان هارا  گئددین

هیجران اوخ آتیب  ایله دی بو   باغریمی شان   شان

دونیانی      منه    ایله دی      زندان     هارا    گئددین

نیلیم  کی   آخار گوز  یاشی     هیجرون    ده   دمادم

القانه   چونیب        دیده        گریان         هارا    گئددین

گولخانه     مه    سنسیز     گوزلیم      قاره یئل  أسدی

گولخانه     اولوب      کلبه      احزان      هارا       گئددین

هیجران    اوخن       آتدون  منی      آماج    غم     ائدون

         آی  قاشی    کمان    اوخلاری    مژگان   هارا     گئددین                                                                                                                              

 زنجیر     تکین  بنده      چکیب      دور       منی    زولفون

آی  تئله رون     افعی      کیمی    پیچان  هارا    گئددین

طوفانلی     هوا  ده     کونولیم    کشتی       ده  قالدی

دریای     غمون     اولدی      خروشان       هارا   گئددین

عشقفونده       گوزل      اولدی  صفاهان     منه     موطن

 دور   گل      گول آچوب    ملک     صفاهان      هارا    گئددین

    گلواژه         شعریم       شبی       هیجرانی     ده     صولدی 

  قور  بانین        اولا   دفتر       و     دیوان      ها را        گئددین

     غم  خیمه     وروب      تیغ     فراقون            منی        یاردی  

   کامرانون       اولوب       قانینه        غلتان     هارا       گئددین

یاهو

بذر     محبت            

اثر:استاددیندار(کامران)                    

خانه   سبز    ترا  خلد  برین  انگاشتم

قصه  عشق  ترا  بر برگ  گل بنگاشتم

تو     نبودی   تا     ببینی  من       چسان

با    خیالت           گفتگوها          داشتم  

   بر  در       ویران     سرای      عاشقان 

  پرچم          عشق       ترا       افراشتم

تانگردد        دل        اسیر  ننگ   و  نام

در       دلم        بذر       محبت     کاشتم

عیش  دنیا      ذره ای           ناچیز   بود

گرچه         آن  را       پر     بها   پنداشتم

     چهره          افسرده  ام          را    منگرید     

 روزگاری        جاه        و       عزت   داشتم

       بسمه تعالی                     

استاد رحیم دیندار (کامران )

قسمت دوم: دست یافتن به گنج

عظیم طولانی عمر

که رنج چندانی نمی طلبد

 باعمل  کردن به توصیه وتمرین کردن عرفانی

که در آخر مطلب نوشته شده است

  150سال عمر کنید

غزل زیبای گل امید                       

چه گویمت     دگر     ای      عشق    جاودانی    من

جهان    سبز    خجل    شد   ز     جان  فشانی    من

شکسته   بال       همای        سعاتم       چه      کنم

بسان       قافیه      شد      تنگ          زندگانی     من

سپیده    سر       نزد     اندر     شب        جدایی    تو

که در    ظلام      غمان    طی      شد    جوانی    من

سوار    رخش    غمم   گرز     هجر    توست      کفم

شکست       شوکت      رستم    ز       پهلوانی   من

داوی   درد    مرا     ده       که           دردمند      توام

چه    خوانمت    که    توئی    اصل    شادمانی  من

چه حاجتم به    زر و    سیم    و       گنج    قارون ها

لبان       لعل      تو        گردید ه       بهرمانی     من

به    باغ    سبز     وصالم    چو        دعوتم     بکنی

گل        امید    به   روید      ز          کامرانی       من

وصال تو    چو      دوبیتی    چه کوته   است   ولی

دراز      همچو        قصیده       غم        نهانی    من

به  جرم    آنکه     نئیم       چاپلوس    و       اهل ریا

نکرد      چرخ    کج      اندیش      سایه   بانی    من

برای    وصف      تو     کامران    کرد    ساز    غزل

دمی نظر    فکن     ای گل     به شعر خوانی من