تقدیم به استادعزیزمان: که آوازه اش در سراسر جهان و دلهای

مشتاقان جای گرفته است
.ای والا مقام ،ای فراتر از کلام، تورا سپاس. ای که
همچون باران بر کویر خشک اندیشه ام باریدی

سپاست می گویم،
تو را به اندازه تمام مهربانی هایت سپاس می گویم .
ای نجات بخش دلهای ما از ظلمت جهل و نادانی،
ای لبخندت امید زندگی و  ای قلم شیوایت مانع

گمراهی تو را با چسان توصیف کنم
این تویی که با دستان پر عطوفتت گلهای علم و ایمان را

در گلستان وجود
   می پرورانی و شهد شیرین عرفان  اسلامی شیعه

   را به کام تشنگان می ریزی...استادم باچه کلماتی

       وصف کنم این همه عشق ومحبتت را............

   سلام خدمت مهوش جان وسلامی به حضوراستادعزیزمان

         استادکامران جان .تقدیم به استادعزیزمان:

از یک کلام جانفزا، صد مرده احیا می کنی

هنگام تعلیم سخن، کار مسیحا می کنی

هر دم که می گویی سخن، جان می دهی ما را به تن

در جان دمیدن در بدن، اعجاز عیسا می کنی



با دانش خود هر زمان، بخشی حیات جاودان

خضری و آب زندگی، در ساغر ما می کنی

دستت چو از گچ شد سپید، آید ید بیضا پدید

یعنی به هنگام عمل، اعجاز موسا می کنی

نوحی و با کشتی خود، ما را به ساحل می بری

چون نا خدایی، با خدا، رو سوی دریا می کنی

موسی یدی، عیسی دمی، فرزند پاک آدمی

در کار، آدم پروری، پیغمبری ها می کنی

احمد معلم بوده است، خود این سخن فرموده است

با پیروی از نقش او، نقش خود ایفا می کنی

شغل تو، شغل انبیا، گفت تو، گفتار خدا

( اقرا به اسم ) گویی و درس خود انشا می کنی

نادان از جان مرده را ، و آن کوردل افسرده را

با معجز خود هر دو را، دانا و بینا می کنی

با مهر و با لطف و صفا، دل را تسلی می دهی

با دانش و دین وهنر، جان را مصفا می کنی

بس قوه ها آید به فعل، از قدرت گفتار تو،

هر غنچه نشکفته را، چون گل شکوفا می کنی

انسان انسان پروری، گر در حقیقت بنگری

در نقش شاگردان خود، خود را تماشا می کنی

تنها نه با علم وعمل، اندیشه ها می پروری

از عشق در دل های ما، صد شور بر پا می کنی

در پرتو خود ساختی ، از ذره ها خورشیدها

هر روز خورشید دیگر، تقدیم دنیا می کنی

هرگز نداری غیر حق، از حق تمنای دگر

گر غیر حق باشد یقین، ترک تمنا می کنی.

باتشکر

تقدیم به استادعزیزمان کامران بسیاربسیار گرامی:

مهساوفرشیدازعجبشیرازشاگردان استاددیندار


به غیر جان چه می توان که افکنم به پای تو

مرا که هر چه دارم از تو دارم و عطای تو


تویی که بند جهل را گشوده ای ز دست من

منم که نقد عمر را فکنده ام به پای تو
تویی که گر جفا کنی به روی دیده جای تو

تویی که گر وفا کنی، سرای دل سرای تو
تویی که نور معرفت دمیده از فروغ تو

تویی که دیو جهل و کین رمیده از صفای تو
تویی که گر به پاس تو قلم به جنبش آورم

یقین فرو بماند از نگارش ثنای تو
به لوح دل چه می نهد؟ به غیر نقش مهر تو

کسی که همچو من شود، زمانی آشنای تو
هنوز در دو چشم من هزار جلوه می کند

کلاس درس و محفل صفای بی ریای تو
هنوز در دو گوش من، نوید زندگی دهد

چه نغمه ی فرشتگان، کلام جانفزای تو
هنوز در سرای دل به یادگار می برم

نشاط خنده های تو، شرار خشم های تو
م
.به نام آن علیمی که شعله ی عشق به تدریس و تعلیم و تربیت را در فانوس سینه ی

پر مهر استادعزیزمان روشن نمود و ستایش و سپاس، کردگاری را سزاست که بر

پیوستگی ذرات، بنیاد هستی نهاد و با پیوند جان ها بوستان زندگی را از

علم و دانش و پژوهش بارور ساخت.

3 تير 1394

0:22

باسلام خدمت مهوش گرامی وسلامی به خدمت استادعزیزمان استادکامران.استاد بزرگوار،

تو را به چه مانند کنم . دریاییت لبریز از آرامش است همچون کوه استوار از حوادث

روزگار ایستاده ای و همچون ابر، باران پر شکوه معرفت بر چمن های دشت دانش آموختگی

فرو می ریزی . خورشید نگاهت گرمابخش وجود ما وحرارت کلبه ی سرد یأس و ناامیدی

و ارمغان شور و شعف است . غنچه ی تبسمی که از گلستان لبهای تو می روید،

طراوت لحظه های ابهام و زیبا یی بخش خانه ی وجود ماست . کلام روح بخش و دلنشین

تو موسیقی دلنوازی است که بر گوش جان می نشیند و اهنگ زندگی را به شور در می آورد.

روانی به لطافت گلبرگهای ارغوان داری که از احساس و شور و شعف لبریز است . دستهای

روشنت سپیدی خود را از گل بوسه های گچ گرفته و شمع وجودت از نیروی ایمان

و انسانیت شعله ور است . سرخی شفق ، تابش آفتاب ، نغمه ی بلبلان ، صفای بستان

، آبی دریاها ، همه و همه را می توان در تو خلاصه نمود . معنای کلام امید بخش تو همچون نسیم

صبحگاهان نشاط بخش روح خسته ماست .  الحق که یقین علم آموزی و صبر

ایمان را از پیامبران امامان که نور چشم ماو حهان تشیع هستند به ارث برده ای

و به حقیقت وارث زیبایی ها بر گستره ی گیتی هستی . قدوم سبز تو سبزینه ی کوچه

باغ های زندگی و صفا بخش خاطر پر دغدغه ی ماست . طپش قلب تو آهنگ خوش هستی

و جوشش نشاط در غزل شیوای زندگی است . تو روشنایی بخش تاریکی جان هستی

و ظلمت اندیشه را نور می بخشی . ‹‹ و ما یستوی الاعمی والبصیر . و لا الظلمات ولا النور ››

وهرگز کافر تاریک جان کور اندیش با مومن اندیشمند خوش بینش یکسان نیست

وهیچ ظلمت با نور یکسان نخواهد بود . چگونه سپاس گویم مهربانی ولطف تو را که سرشار

از عشق ویقین است . چگونه سپاس گویم تأثیر علم آموزی تو را که چراغ روشن هدایت

را بر کلبه ی محقر وجودم فروزان ساخته است . آری در مقابل این همه عظمت و شکوه

تو مرا نه توان سپاس است ونه کلام وصف

************************************************

استادعزیزم دوستت دارم!

به او بگویید دوستش دارم به او که قلبش به وسعت دریایست

که قایق کوچک دل شیدای من در آن غرق شده.

به او که مرا از این زمین خاکی به سرزمین نور و شعر و ترانه برد.

وچشم هایم را به دنیایی پر از زیبایی باز کرد.

 .

فرستنده:فرشید و مهسا از شاگردان

استاد دیندار(کامران)

اصلا قرار نیست کـــه سرخم بیاورم

حالا که سهم من نشدی کم بیاورم

دیشب تمام شهر تو را پرسه میزدم

تا روی زخمهـــای تـــو مرهم بیـاورم

میخواستم که چشم تو را شاعری کنم

امّا نشد کــــه شعــــر مجسم بیــــاورم

دستم نمی رسد به خودت کاش لااقل

می شد تــــو را دوباره به شعرم بیاورم

یادت که هست پای قراری که هیچ وقت.....

میخواستم برای تــــو مریـــــم بیاورم؟

حتی قرار بود که من ابر باشم و

باران عاشقانـــه ی نم نم بیاورم

کلّــی قرار با تــــو ولی بی قرار من

اصلا بعید نیست که کم هم بیاورم

......

اما همیشه ترسم از این است٬ مردنم

باعث شود بـــه زندگیت غـــــم بیــاورم

حوّای من تو باشی اگر٬ قول میدهم

عمراً دوباره   رو به     جهنّـــــم    بیاورم

خود را عوض کنم و برایت به هر طریق

از زیــــر سنگ هم شده٬ آدم بیــــاورم

بگذار تا خلاصه کنم٬ دوست دارمت

یا باز هـــم بهــــانه ی محکم بیاورم؟

فرستنده:مدیریت محترم وب آریوبرزن آقای مجید

گفتم به مـهد ـﮯ(عج) بر مـن عاشق نـظر کن

گفتا تو هم از معصـیت صرف نظر کن

گفتم به نام نامیت هر دم بنازم

گفتا که از اعمال نیکت سرفرازم

گفتم که دیـدار تـو باشد آرزویم

گفتا که در کو ـﮯ عـمل کن جستجویم

گفتم بیا جانم پر از شهد صفا کن

گفتا به عـهد بندگـﮯ با حق وفا کن

گفتم به مهد ﮯ(عج) بر من دلخسته رو کن

گفتا ز تقـوا کسب عز و آبرو کن

گفتم دلم با نور ایمان منجلـﮯ کن

گفتا تمسـک بر کتاب و هم عـمل کن

گفتم ز حق دارم تمنا ـﮯ سکینه

گفتا بشو ـﮯ از دل غبار حـقد و کیـنه

گفتم رخت را از من واله مگردان

گفتا دلــﮯ را با سـتم از خود مرنجـان

گفتم به جان مادرت من را دعـا کن

گفتا که جانت پاک از بهـر خـدا کن

گفتم ز هجران تو قلبـﮯ تنگ دارم

گفتا ز قول بـﮯ عـمل من ننـگ دارم

گفتم دمـﮯ با من ز رافت گفتگو کن

گفتا به آب دیـده دل را شستشو کن

گفتم دلم از بند غـم آزاد گردان

گفتا که دل با یـاد حـق آباد گردان

گفتم که شام تار دلها را سحر کن

گفتا دعـا همواره با اشـک بصـر کن

گفتم که از هجران رویت بـﮯ قـرارم

گفتا که روز وصـل را در انتظـارم