MAHVASH همه جا

من که مجنون غزالم 

پس غزل

خواهم سرود 

من که مجنون غزالم 

پس غزل

خواهم سرود 

من که مجنون غزالم پس غزل خواهم سرود          

         جویبار  عشق  را     دریای     غم  خواهم نمود                 

تا  نفس  باقی است  بایادت  نفس  پر  میکنم           

      تا    سخن درسینه دارم من غزل خواهم سرود                 

تا  نهادم      پای    در  عالم    شدم    مشتاق    تو      

                    تا بؤد  جان در     تنم ای  جان تو  را    خواهم ستود                        

    واژه ها        گردند        اسیر     پنجه   پولاد      من         

                       خواب را    از   دیده ات     با   شعرتر    خواهم ربود                                                       

گرچه  چرخ  دون    به     کام من    نمیگردد ولی        

          من  غبار    درد  و   غم  را  از  تنت  خواهم   زدود                    

     درعدم  بودم   که   نورحسنت   آتش زد   به    من              

                      آمدم  از    بهر     توصیف      جمالت     در   وجود                                                                

           همچو    مجنون    پایان در   دشت غم خواهم نهاد                   

                 زانکه     اندر    بستر        غم     بیتو    نتوانم    غنود                           

             سنگ  غم     را    پنجه  هجر  تو   زد  بر    قلب     من                   

         شیشه ای  بشکست  اما   تو  نگفتی     آن  چه بود                 

     مرد    میدان   عمل        را   حاجت      تزویر   نیست              

                        جز      خدا   بر    منصب     دنیا  نکردم  من سجود                             

کی شود بانگ رسای شعر کامرانت خموش           

                     آفرین گفتا هر آن عاشق که شعرم را شنود