MAHVASH همه جا

چکامه قلعه ضحاک عجب شیر

استاد رحیم دیندار(کامران)

 بیش از سه هزار سال

سابقه دارد و .....

قلعه ضحاک

عجب شیر 

 سر بر  فلک کشیده  زمانی   در این دیار     

ای قلعه  ضحاک  تو  بودی  تو  تک سوار

رفتم  درون   غار  چکاندی تو   قطره  آب

 دیدم   که    گریه    .......................                                    

چکامه قلعه ضحاک عجب شیر :

چکامه قلعه ضحاک عجب شیر

 بیش از سه هزار سال سابقه دارد.....

در این  سه قرن

دانشمندان    شاعران نویسندگان زیادی

ار این قلعه تاریخی دیدن کرده اند

اما.... استاد دیندار کامران زمانی که 17سال داشت

وقنی قلعه ضحاک را دید نتوانست

بی تفاوت ا ز آن بگذرد

اسنعدادر ا و شاعری وی جوشید .

اثری جاودانه درعظمت افتخار آمیز قلعه

ضحاک خلق کرد

که این شاهکار استاد کامران قرنها در تاریخ

آذربایجان وایران وجهان

خواهد درخشید و نام عجب شیر را جاودانه

خواهد ساحت

قلعه ضحاک

عجب شیر 

 سر بر فلک کشیده زمانی دراین دیار     

ای قلعه ضحاک تو  بودی تو تکسوار

 رفتم  درون   غار چکاندی تو  قطره آب

                    دیدم   که    گریه    ..................                                                   

             قلعه ضحاک           

عجب شیر 

                            سر بر فلک کشیده زمانی دراین دیار     

                            ای قلعه ضحاک تو  بودی تو تکسوار

                          آن دره ای   که دره  خون است نام  او                                                                                                                 

      مانده است از شهامت شیران به یادگار                       

            آن   برج   جایگاه شهان   بوده  آن  زمان   

            آن  را   نموده  چرخ  جفا کار  تار و  مار

          استخر  و قتلگاه و   همآن منبع    پر   آب

         ویرانه ای  شده    است ندارد   دگر   نگار   

        تالار  پر   شکوه    ترا    چون     بیان   کنم

        آن  باشکوه    بزم     شده     خوابگاه    مار

         دیدم مزار    شاه    و     یلان   ترا       ولی

       گردیده جایگاه سگ  و     گرگ  و  سوسمار

        دیدم شکوه و    جاه و  جلالت  نگون  شده

       ای    قلعه    ضحاک  چه شد  کاخ  زر نگار

       کو     آن  سپاه  و  لشگر    وان حاکمان تو

     با نوی    قلعه کو  که  همی    بود   گل عذار

      دارم عجب    چرا  ز    تو    عبرت   نمی برند

      این       صاحبان  قدرت و    شاهان    تاجدار

      این تحفه های     قرن    اتم       وا    مصیبتا

       گردیده    نقبتی   و  بر    آرد      ز  ما    دمار

        بر   توپ  و   تانک  و   بمب    کنند  افتخارها

      خود کامگان      که   طالب نامند   و      اعتبار

*** ***  ****  ***                           

    مردم ز بهر سیر   و   تفنّن  به        کوهسار

    پا      می نهند      تا     بوزد  باد      مشکبار

    امّا   برای   اهل    هنر  دشت  و     کوهسار

    مأوای     غم  بؤد    ز غمان  می شود خمار

     در دامنت     خزیدم     گفتی  بسی   حدیث

     از       حاکمان     قلعه    و    از داغ   بیشمار

     دیدم    غبا ر    غم     به      گرفته   جمال  تو

    افسرده      خاطریّ   و  حزینیّ    و در  فشار

    رفتم     درون   غار    چکاندی    تو     قطره آب

    دیدم   که    گریه    می کنی   ای کوه   استوار

    خون گریه کن که   شوکت و  جاهت زکف شده

    گردیده ای   یتیم    تو    چون    طفل   شیرخوار

   من هم  شکسته  خاطر   و   افسرده ام      بیا

    بر  داستان    پر    غم من   گوش جان      سپار

     سجده   به   ظلم و   منصب و   مالی  نکرده ام

     آیینه ام       شکسته        مرا   چرخ     کینه دار

     از   جور ناکسان  کج  اندیش  و    بد     سرشت

   گردیده ام      به     موطن خود    سخت  خاکسار

  پایان    این    چکامه دلا   عشق   و  عقل      دوش

    بر         مرکبی         سوار    و    نمودند      کارزار

    گفتا   خرد که   این همه    بی پرده    کم    بگوی

   خوفی    بکن    ز   فتنه  خصمان  در     این     دیار

     گفتا   بگو      شعر     تو      با     اسم      مستعار

    منصورسان  مکش    سر خود    را   به    پای   دار

    ناگاه    عشق      فاتح       میدان     جنگ       شد

    گفتا بگو  حیقیقت   و     خوفی     ز    کس     مدار

     ناگاه    خواب     رفتم    و      در       عالم     خیال

      دیدم    امیر  دین   به      مرکب     بؤد        سوار

      در  خواب   دیدمش  که     علی      یار   مصطفی

        سرهای  دشمنان      ببریدی        به         کارزار

      گفتم ای آنکه   مظهر     عدل         و        عدالتی

     بر  من   نظر  نما      که    گدایم       تو       شهریار

    گفتا     مرید     پاک      من      ازدشمنان     مترس

     این      طبع    شعر  بهر    تو  باشد    چو  ذوالفقار

    با   ذوالفقار  شعر   سر   دشمنان  ببر   

   باشد   همیشه   یاور   تو  لطف کردگار